Ciąża i poród

In vitro

Zapłodnienie in vitro, zapłodnienie pozaustrojowe - pozaustrojowa metoda pokonywania niektórych przyczyn niepłodności (zarówno kobiet, jak i mężczyzn), poprzez doprowadzenie do zapłodnienia komórki jajowej w warunkach laboratoryjnych, poza ciałem kobiety. Stosuje się różne techniki, np. zapłodnienie pozaustrojowe komórki jajowej w płynie zawierającym plemniki, wstrzyknięcie plemnika do jaja za pomocą mikromanipulatorów. Zapłodnioną komórkę umieszcza się w macicy kobiety.

Kłopoty z płodnością ma 20 proc. polskich par. Kiedy nie pomagają leki hormonalne, udrażnianie jajowodów i inne metody, lekarz proponuje zapłodnienie pozaustrojowe, czyli in vitro.

Wbrew pozorom, in vitro to nie tylko jeden zabieg, ale kilka tygodni różnorakich przygotowań. Wraz z samym zabiegiem zwane są procedurą in vitro. Warto się dowiedzieć, na czym ona polega, bo pewnego dnia możesz sama przez nią przechodzić. A może już stoisz przed wyborem: zdecydować się na sztuczne zapłodnienie czy też nie?

Na początek ty i twój partner musicie zrobić badania. Pewnie robiliście je już wiele razy w czasie diagnozowania i leczenia niepłodności, ale ważne jest to, by wyniki były jak najnowsze.

Pierwszą wizytę będziesz miała w pierwszych trzech dniach cyklu, kiedy możesz zrobić wymagane badania hormonalne. Wtedy też, w czasie miesiączki, lekarz musi zrobić USG dopochwowe oraz USG miednicy, które wykluczy torbiele jajników. Po przejściu badań będziesz czekać na owulację. W wyznaczonym dniu twój partner musi zrobić badanie nasienia i tzw. test migracji plemników.

Ważnym etapem jest stymulacja jajników. Ten etap ma sprawić, że twoje jajniki wyprodukują kilka lub kilkanaście komórek jajowych w jednym cyklu. Zależnie od tego, jak "oporne" są jajniki, lekarz proponuje krótki lub długi protokół.

W krótkim od pierwszego dnia miesiączki przez 8 - 14 dni podaje się zastrzyki z lekiem hormonalnym, zawierającym ludzkie lub syntetyczne gonadotropiny (hormony działające na gruczoły płciowe). Lek można wstrzykiwać w przedramię lub w brzuch.

Kiedy pęcherzyki Graafa są już wyprodukowane i osiągną odpowiednią wielkość (sprawdza się to co jeden-trzy dni poprzez USG i badanie poziomu estradiolu we krwi), podaje się lek zapobiegający ich pękaniu.